/Ha-ra-ya/

pagliliwaliw ng isip, pagmamasid, pagkilala sa kariktan ng isang
bagay...pagkatakas mula sa pisikal na anyo ng buhay habang patuloy na kumakapit
sa totoong diwa...

haraya- makinig.makimasid.mangarap.


Showing posts with label Panitikan. Show all posts
Showing posts with label Panitikan. Show all posts

Monday, March 22, 2010

Soul Winner

~Pamela~


Kumusta na aking kapatid?

Handa ka na bang makinig o mapaisip?

May nais lang naman akong itanong,

Sa asal mo ngayon, saan ka na patungo

pagkalipas mo dito sa pisikal na mundo?

Oo, medyo “corny” ang tanong na ‘to

Pero, magseryoso ka nga!

Alam mo na ba ang sagot mo sa tanong ko?

Hindi ako naniniwala kung sasabihin mong hindi ka naniniwala sa langit

Wala din namang seryosong gustong pumunta sa impyerno.

Dati-rati, nung ako’y musmos pa

Tinuturuan na akong manalangin at maniwala

sa Kanya, ang ating tagapagligtas

ngunit ako’y napalayo, paglipas ng panahon

nawa’y isang tangang hindi alam ang tama at totoo

Ako’y naging rebelde, pasaway na anak at apo

nawalan ng respeto: nagbulakbol, nagloko

nasira ko ang tiwala ng aking mga kamag-anak

ako’y naniwalang, kahit mag-isa’y magagalak

akala ko lang iyon, noon nung hindi pa nagsisisi.

Ngunit ngayon, ako’y sigurado na.

Paano ko nalaman?

Nakausap ko si Papa

Noong ika-12 hanggang ika-14 ng Marso

Sinabi Niya sa akin ang kanyang pangako

Dahil ako ay nananalig sa Kanya,

Dahil akin nang inihandog ang buhay ko kay Ama,

Dahil handa akong ipamahagi ang Kanyang pagmamahal,

Ipinangako na ako ng posisyon sa piling ng Maykapal

Iyan ay sigurado na, dahil ako, tulad mo, ay lubusan Niyang mahal.

Minsan

~Pamela~


Wala ngang kabuluhan ang aking isusulat

Ngunit kahit ganoon, nais kong marinig ng mundo

Mga ideya na matagal nang tumatakbo sa isip ko

Gaano nga ba kadalas ang “minsan”?

Oo! Pamilyar, ano? Galing ang linyang iyan sa isang pelikula

Pero ang mabasa ko ito, napag-isip isip na din ako

Sinasabi ng iba na ‘minsan na akong nagmahal ng todo’

Sinasabi naman ng iba na ’minsan na akong naloko’

Ngunit marami ang ‘minsan nang nasaktan’

Mayroon pang kanta na ‘minsan lang kita iibigin’

Ewan ko ba’t ako’y naguguluhan

Di’ba dapat kung ‘minsan,’ ito’y mangyayari lamang sa hindi inaasahang panahon?

Sige, iibahin ko, hindi ba dapat kung ‘minsan’ lamang nangyari ay hindi na madalas nauulit pa?

Ngunit maraming panahon ay nagkakatagpo ang ‘minsan’ at ‘palagi’

Parang ganito: palagi akong umiiyak paminsan

Ang minsan ay napakapambihira

Ngunit hanggat marami pang mga bagay sa mundo na hindi pa natitikman o nararanasan ng mga tao

Hinding hindi mauubos ang minsan ng mga tao

Kaya’t habang may minsan ay mayroon ding palagi

Dahil para sa akin ang minsan ay palaging nangyayari

Minsan nga ay hindi ko na maintindihan

Hahaha. oh, ayan na ang minsan.

Ngiti

~kim o dewyze~

Bahid ng karimlan, takipsilim ang nasilayan
Niyebe ang pumapatak sa madilim na kalangitan
Nang mapukaw ang isang manhid na kaluluwa
Sa isang ‘di nawari na ‘sang siglong pagkaidlip

Winasak ng isang pagkagumon ang diwa
Pinagitaw ang kahapong ngayo’y ’di malirip
Delubyo,wakas ng daigidig, siya ring namalasan
Tuluyang nilamon ang mundong kinahihimlayan

Kahapon, iyong ngiti ang siyang nagbigay kulay
Sa mundong hungkag at salat sa buhay
Noo’y araw-araw nasisilayan
Ngayo’y animo’y ‘di na magpakailanman

Kahapon, may isang ngiti, iyong ngiti
Sa kadilima’y siyang pumawi
Ngunit hanggang kahapon na nga lang ba
Kahapon...

Isang ngiti...
Siyang bumuhay....
Siya ring pumatay...

Nakapagtataka

~pamela~

Pag-ibig? Wala. Hindi pa yata ako dinadapuan ng sakit na ‘yun
Pwede bang hawaan mo ako?
Sige na naman oh. Paminsan lang naman ito
Maari bang tumingin ka sa akin habang tumitingin naman ako sa iyo?
Para magkaroon tayo ng pagtitinginan sa isa’t isa
Hay! Ewan. ‘Wag na lang siguro. Ibahin na natin ang tempo
Sino nga ba ang nagpauso ng “maganda” at ‘yung hindi?
Bakit ang mga feeling mayayaman, sa pobre ay nandidiri?
Bakit ‘weird’ ang hindi sabay sa uso?
Eh kung tutuusin, mas weird nga naman pagmasdan ang mga pinapauso!
Bakit maraming taong buto’t balat na ipinipilit na mataba na sila?
Paano ba naihahambing ang panlabas na anyo (bilang maganda at pangit)?
Naku! Ang mundo, napakagulo.
Pati tuloy ako, heto at nalilito.
Sa dinami-daming pausing banat at mga payo
Heto ang isa sa pinakagusto ko
“Mas mabuti kung susuutin mo ang iyong sariling tsinelas
Kaysa naman lagyan mo ng karpeta ang buong mundo.”

Pabaon

~jimae~


Hindi madaling magsabi ng goodbye

Sa mga taong nakasama ng ilang taon

Kahit buwan man o mga araw lang

Ang pamamaalam ay di easy bigkasin.

- - - - - - - - - - - - - - - > > > - - - - -

Simbolo kayo ng saya at excitement

Amazing talaga sa lahat ng aspeto

Kaya marami kaming natutunan sa inyo

Kaya rin di mabilang ang mga alaalang ating nabuo.

- - - - - - - - - - - - - - - > > > - - - - -

Mabilis ang paglipas ng mga buwan

Araw, oras at minuto’y nalagas at dinala ng hangin

Nabibilang na ang mga araw na inyong ilalagi rito

At naitakda na ang araw ng inyong paglisan.

- - - - - - - - - - - - - - - > > > - - - - -

Nababatid namin ang sadness ng inyong pag-alis

At ang kaba sa pagharap sa bagong mundo sa labas ng ating Zoo

Pero alam naming kakayanin niyo ang laban

Ang barracudas pa, seniors naming yan!

- - - - - - - - - - - - - - - > > > - - - - -

Alam naming malayo ang inyong mararating

Sapagkat tunay kayong matatalino magagaling

Sabay pa sa gabay na binigay ni Aling Pisay

Malalampasan niyo ang bawat alon dala ang tagumpay.

- - - - - - - - - - - - - - - > > > - - - - -

Wala man kaming pera o yamang maipapabaon sa inyo

Munting paalala lamang ang aming maibibigay

Lagi kayong mananatili sa aming puso

Kasama ang ating alaalang binuo.



Pintuho

~kim o dewyze~


Mula sa rurok-lalim at mahiwagang mundo ng karimlan

Akala'y bawat pintig ng damdami'y matatakasan

Hihinto ang bawat tibok na sa 'yo lamang inilaan

Ngunit 'yong pagkatuso'y 'di natakasan

'Pagkat sa 'yong tingin, tuluyang nanghihina

Dating walang kasing tatag na kalasag ng aking kaluluwa

'Pagkat sa 'yong mukhang naglalagda ng misteryo

Pag-ibig ko, animo'y may alab ng gerero

'Pagkat sa isang nilalang na tulad mo

Sumusumpa ng pagliyag ang puso ko

Ilang beses mang sugatan ang aking mga kamao

Na nagbibigay lakas sa talim ng talinghaga

Dala ng bawat taludtod ng tulang pilit na binibigyan ng mahika

At bagama't yaring mundo'y mapanghusga

Tanging nadaramang ito ang katiningang nananatili

Sa diwa at pusong malaon ng sawi


Kris Kringle

~louie~


ang mga kamay ay naghahanda
tila 'sang karera'y gaganapin
galak at tuwa - kulay ng silid
lahat naiinip, di mapalagay

ang mga daliri'y sumisilip
pangalang nais ang hinahanap
nang pumasok sila sa lalagyan
sabay dasal naman sa mithiin

sa pagbubukas sa sobreng hawak
saya o lungkot ang nadarama
bahala na, ang tanong ngayon ay
"ano ang ibibigay sa kanya?"

Thursday, March 18, 2010

Susmaryosep, Pag-ibig nga Naman!!!

~Rovelyn Jamisola~


Minsan nang nagmahal

Minsan na ring nabigo

Minsan nang lumigaya

Sa piling ng mahal ko

Bakit nga ba ganito ang tinatawag na pag-ibig?

Susmaryosep!!!

Ni hindi ko maisip
Kung bakit sa simula pag-ibig ay kaytamis

Puro tawa at ngiti dala sa ating mga labi

Puno ng pagmamahal pusong sabik

Sa kanyang mangingibig na dala ng langit



Ngunit sa pagtagal ng panaho'y unti-unti ring namamatay

Apoy na minsan ay pinagsaluhan ng dalawang magsing-irog

Sa di malamang dahilan ay nawawala ang lahat

Ng pinagsamahan, ng pinagsaluhan

Kung bakit nga ba may nambabalewala

May unang bumibitaw at umaayaw na

Ang lubid na minsan ay nag-uganay sa dalawa

Ngayo'y hamak na pisi na lamang ng lungkot at pagdurusa



Sa kabila ng lahat ng ito di ko maipagkakaila

Na ang pag-ibig nakakalito talaga

Para makabangong muli ay iisa lang ang solusyon

Dantay ng totoong pag-ibig ating matatamo
Sa Diyos na siyang gumawa ng lahat

Dahil sa tunay na pag-ibig kanyang ipinahamak

Ang kanyang nag-iisang anak doon sa krus ng kalbaryo


Monday, February 15, 2010

Mga Bulaklak

Linggo, napakabigat nang aking dibdib. Ewan ko bakit. Marahil ay dahil ito sa mga ginagawa ko o marahil ay dahil wala akong kasama maglakwatsya sa mall. Napagdisisyonan ko na magpunta nalang sa mall upang pampalipas oras. Pagdating ko sa mall, agad na bumulaga sa akin ang sandamakmak na mga panregalo sa araw ng mga puso. "Oo nga ano.", naibulalas ko sa aking isipan matapos kong mapagtanto na araw nga ng mga puso ngayon. Ngunit, may isang bagay ang nakatawag sa aking pansin, mga bulaklak. Ewan ko kung bakit titig na titig ako sa mga bulaklak na iyon. Medyo may kagandahan sila pero bakit ko rin naman yun bibilhin, wala pa kaong nais pagbigyan ng ganung mga bagay. Bigla lamang pumasok sa aking isipan si Anne. Kidlat-bilis kong tinanong ang nagbebenta kung magkano ang mga bulaklak na iyon. Matapos ang ilang minuto, hawak ko na pauwi ang mga bulaklak na kanina ko pa tinititigan.

Nang sumunod na araw, simula na nang klase para sa linggong iyon. "Ivan, gising na"."Ayoko ko pa. Antok pa po ako lola.". "Aba totoy, tanghali na. Mahuhuli ka na niyan sa pagpasok mo. Sige ka, magkakaron ka na naman ng pagliban sa iyong paaralan. At, bilis-bilisan mo ang pagkilos. Lunes pa naman ngayon."."Ano po lola, lunes?"."Oo. nakalimutan mo na bang lingo kahapon.". Tumalon ako mula sa aking higaan at agad na tumakbo papunta sa palikuran upang maligo. Habang naliligo, hindi nawala sa aking isipan ang mga bulaklak. Pati sa pagkain, iyon parin ang laman ng aking isipan. "Ivan, umayos ka nga sa pagkain. Ano ba yang bumabagabag sayo?", sabi ni lola habang ako ay kumakain. "Wala po ito lola.", maikli kong tugon. Nahihirapan parin ako kung paano ko ibibigay ang mga bulaklak na iyon kay Anne. Nang bigalng dumating ang aking sundo.

Pagdating sa eskwlahan, inilapag ko ang aking gamit sa labas nang aming silid aralan, katabi ng iba pang mga bag, pati na ang mga bulaklak na hindi mawala-wala sa aking isipan. Bigla akong nilapitan ni Carla. "Huy, Ivan, ano yan?"."Basta. Ito yung pinagusapan natin sa YM kahapon."."Ahh. Yun?"."Sinabi na ngang yun eh."."Sorry gud." sabay tawa ni Carla. Medyo nainis ako sa kanya kasi medyo nairita ako sa sinabi niya. Sumabay nalang ako sa pagtawa sa kanya para maikubli ang aking inis. napagdidiyunan ko na ibibigay ko na sa kanya ang aking hawak. "Aja!", sigaw ko sa aking isipan.

Ang puso ko ay gustong sumabog habang hinahawakan ko ang pumpon ng mga bulaklak sa aking mga bisig. Hindi ako mapakali habang ako ay naglalakad sa pasilyo ng aming paaralan. Lalo pang tumindi ang kabog ng aking dibdib nang maksalubong ko na si Anne, ang magandang si Anne. Hay... Ano ba to? Parang nahulog ako mula sa langit ng makita ko ang kanyang matamis na ngiti nang bigla kong maalala na may hawak pala akong mga bulaklak sa aking mga kamay. "Ivan, para kanino yan?", tanong ni Anne sa akin. "Ahh... Ito, para sayo. Pagpasensyahan mo na. Ito lang kasi ang nakayanan ko.". Dali-dali kong ibinigay ang aking hawak sa kanya at karipas ng takbo pabalik sa aming silid aralan. Naibulalas ko sa aking sarili nang ako ay makarating na sa silid-aralan, "Tanga, ano ba yung ginawa ko.?".

Pagdating ko sa silid-aralan agad na lumapit si Carla sa akin, ngayon kasama niya na si Marge, kaibigan rin namin. Tinawag pa ni Marge si May. Tapos ito namang si May tinawag si Jan. Ano ba to? Pinapalibutan ako ng mga tao na may isang motibo lamang sa paglapit, ang tanungin ako tungkol sa mga bulaklak. "Ano ba yun Ivan?" ibinulalas ni Marge sa aking harapan. "Oo nga Ivan.", pasunod ni May sa sinabi ni Marge. "Mga bulaklak. Wala nang iba." tugon ko sa kanila. "Uy iba na yan ha!", tukso ni Jan sa akin. "So, tinuloy mo talaga yung plano mo.", sabi ni Carla sa akin. "Wala akong magagawa, nabili ko na.". "God, Ivan. My God!", pasigaw na reaksyon ni Clara. Ngiti nalang ang aking tugon sa kanila.

Uwian na nang bigla ko na namang nakita si Anne. Kabog na naman ang aking dibdib, as usual. Pero, iba nato. Mayroon nang galak sa aking puso. Para bang may napuno na kawalan sa aking puso. Kitang-kita ko na may kislap sa mga mga mata ni Anne habang tinititigan niya ang mga bulaklak na ibinigay ko sa kanya. Ang kislap ng mata niya ay hindi katulad sa kanyang mga mata na parating mugto dahil sa pagpupuyat niya o sa palagi niyang pag-iyak. "Hoy, Anne." tawag ko sa kanya mula sa malayo. "Oy, ikaw pala Ivan.", tugo niya. "Salamat nga pala dito. Hindi ako nakapagpasalamat sa iyo dagil kumaripas ka nang takbo noonh ibinigay mo ito sa akin.". "Walang anuman", sabay pamumula nang aking mga pisngi. "Bakit namula ang iyong mga pisngi, Ivan? May sakit kaba?". "Wala ito. Wag mo na itong intindihin.". "Ganun ba. Sige." Ang saya na nang sandali na ito nang biglang sumingit sa eksena ang apat ko na kaibigan sa bandang likuran naming dalawa. Ang laki ng mga ngiti nila. Para bang nag-iinis. Hay... wala na akong paki sa kanila. At least, katabi ko siya at buo na ang araw ko
.

Friday, February 12, 2010

4s

~Eunice Hangad~

Tagsibol, tag-init, taglagas, taglamig sa panaginip

Na kumikislap-kislap tulad ng isang bituin

Palagi nitong binubulong sa akin

"Sa 'yo ay nahulog na rin"

...

Tagsibol, tag-init, taglagas, taglamig na pag-ibig

Hihip ng hangin sa aking dibdib

Palagi kong minimithi

"Gagawan ko kayo ng malabahagharing ngiti"

...

Natatandaan ko pa noong mga anghel tayo

Napakasaya ng mga araw ko

Na parang manyebeng Pasko

Ang lagi kayong makasama ang hangad ko

...

Ang bawat hakbang ay isang bagong kwento

Na puno ng pagmamahal ko

Nag-iisa kong irog at nawawalang kaibigan noong panahon

Sana'y lagi ko kayong nakasama hanggang ngayon

...

Kung ipapakita niyo ang tanging mundo

Kung saan mapupuno ng pag-ibig ang puso

Lahat ng mga araw ay puputing lalo

Na parang manyebeng Pasko